Φαράγγι Ίμβρου

 Τo δεύτερο σε επισκεψιμότητα φαράγγι του Νομού Χανίων μετά από αυτό της Σαμαριάς. Η είσοδος του φαραγγιού βρίσκεται στο τέλος του οικισμού, και οι επισκέπτες αρχίζουν την κατάβαση από διάφορα σημεία δίπλα στις ταβέρνες. Αποτελεί πόλο έλξης των επισκεπτών γιατί η διάβασή του είναι ομαλή και σύντομη λόγω του μήκους των 8 χιλ. Η πεζοπορία του διαρκεί 2-3 ώρες και γοητέυει και τον πιο δύσκολο φυσιολάτρη. Ο Γερμανός περιηγητής Μ Δέφνερ αναφέρει στις οδοιπορικές εντυπώσεις του ότι είδε πολλά φαράγγια στις Βαυαρικές Άλπεις, στο Τυρόλο και στην Ελβετία αλλά δεν είδε πουθενά τόσο στνό, τόσο βαθύ και τόσο μακρύ σαν το φαράγγι της Ίμβρου. Είναι προσιτό και σε εκείνους που δεν μπορούν να περπατήσουν πολύ και δεν απαιτείται οδηγός. Είναι βατό όλο το χρόνο εκτός ακραίων καιρικών φαινομένων. Είναι εύκολα προσβάσιμο. Όποιος μετακινείται με αυτοκίνητο μπορεί να το αφήσει στην Ίμβρο και στην έξοδό του που είναι σε αμαξωτό δρόμο. Μπορεί να επιστρέψει με συγκοινωνία ή να το διασχίσει αντίστροφα.

Η αρχή του ονομάζεται Ποραφάραγγο ή Πορόλαγκο, είναι ομαλή και χωρίς ψηλά γκρεμνά. Προχωρώντας αρχίζουν οι βραχοπλαγιές και σε μερικά μέρη το ύψος των κάθετων τοιχωμάτων φθάνει τα 300 μ. Οι πλευρές του είναι ψηλές και απότομες και συγκλίνου αφήνοντας στενό άνοιγμα, 2-3 μ. συνεχίζοντας ελικοειδώς έχοντας την εντύπωση ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο ή ότι περνάς τούνελ. Σημείο που οι ντόπιοι ονομάζουν πόρτες. Πιο κάτω βλέπουμε μια θεόρατη φυσική κάμαρα με πολλές πρασινάδες, τοπωνύμιο «Ξεπιτήρα».

Σ’ αυτό το σημείο εντύπωση προκαλούν οι κυματοειδείς στρώσεις των πετρωμάτων μετα περίεργα σχήματα. 

Μέσα από το φαράγγι περνούσε παλαιότερα ο μοναδικός πεζόδρομος για την Χώρα Σφακίων και σε αρκετά σημεία όπου διασώζεται βαδίζουμε πάνω στο πετρόκτιστο δρομάκι (καλντερίμι) πλάτους 1-2 μ. Ο σημερινός ωραίος αμαξωτός δρόμος περνά το φαράγγι από τη δυτική του πλευρά σε μεγάλο ύψος.

Τα τοπωνύμια του φαραγγιού έχουν σχέση με γεωλογικά φαινόμενα ή ιστορικά γεγονότα διότι στο φαράγγι της Ίμβρου οι Σφακιανοί αντιστάθηκαν πολλές φορές στου κατακτυτές όταν επιχειρούσαν να εισβάλουν και να καταλάβουν τα Σφακιά. 

Η χλωρίδα του φαραγγιού είναι πλούσια και προκαλεί εντύπωση ότι σε πολλά σημεία των βράχων όπου δεν υπάρχει καθόλου χώμα φυτρώνουν διάφορα δέντρα κυρίως κυπαρίσια, αναρριχητικά φυτά, σπάνια βότανα και λογιών λογιών πρασινάδες. Αρχικά εκτός από τα κυπαρίσσια, συναντάμε αζυλάκους, αγριοσυκιές, αγριομυγδαλιές, ελαιόδενδρα, λυγαριές και τον αρωματικό θάμνο φασκόμηλου.

Στην πανίδα συναντάμε κατσίκια σε ημιάγρια μορφή, διάφορα είδη πτηνών, όπως πετροπέρδικα, κοτσίφια, τσίχλες, γεράκια, κοράκια, σπάνιους γυπαετούς και άλλα είδη άγριων πτηνών.

Πρόσθετες πληροφορίες:

Στο μέσο του φαραγγιού «μεσοφάραγγο» υπάρχει παλιά βενετσιάνικη στέρνα νερού και εκεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει ένας κάτοικος του χωριού με ένα γαϊδουράκι προκειμένου να βοηθήσει όποιον αντιμετωπίσει πρόβλημα κατά την πεζοπορία. Τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί η είσπραξη μικρού εισιτηρίου στην είσοδο για την κάλυψη των εξόδων λειτουργίας. 

Στην έξοδο του φαραγγιού συναντάμε το χωριό Κομιτάδες και τον επαρχιακό δρόμο που αριστερά οδηγεί προς το ιστορικό Φραγκοκάστελλο και δεξιά προς Χώρα Σφακίων. Στο χωριό Κομιτάδες βρίσκεται η τοιχογραφημένη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του 14ου αιώνα και πιο κάτω η Παναγία η Θυμιανή από όπου κηρύχθηκε η επανάσταση της Κρήτης κατά των Τούρκων το 1821.

Το φαράγγι συνεχίζει πιο κάτω (νότια) από τον αμαξωτό δρόμο ανάμεσα σε χαμηλά κατακόρυφα βράχια και λυγαριές και μετά από πεζοπορία μιας ώρας φθάνουμε στην πεντακάθαρη θάλασσα όπου δεσπόζει ο μεγάλος βράχος που μοιάζει με δράκο με το στόμα ανοιχτό. 

Τμήμα του μονοπατιού Ε4 διέρχεται από το χωριό Ίμβρος συνεχίζει στο ομώνυμο φαράγγκι, στις Κομιτάδες, φθάνοντας στο θρυλικό Φραγκοκάστελλο με τις πεντακάθαρες ακρογιαλιές και το ομώνυμο φρούριο κτισμένο το 1371 από τους Ενετούς.

Πολυδύναμο ιατρείο και αστυνομία υπάρχει στη Χώρα Σφακίων.